Z DUCHEM I W DUCHU

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Maleńkim moim byłam. Najdroższy trzymał mnie w objęciach i tulil do SERCA Swego. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic!!! Patrzyłam w Maleńkiego oczarowana! Z zachwytem i uwielbieniem. Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością.
„Mój Przecudny Pięknisiu…” – szeptałam z miłością.
Najdroższy rozpromienil się ogromnie!!!
„Moja Śliczna Pięknotko!”
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca i odpoczywalam w Maleńkim moim. Tymczasem Najdroższy dokądś mnie niósł. Gdzieś szedł. Nie wiedziałam gdzie. Ale z Najdroższym wszędzie!
Znaleźliśmy się na zboczu, na stoku górskim. Na wielkiej łące. U podnóża potężnej góry. Najdroższy usiadł na trawie i mnie posadzil obok Siebie. Spojrzałam przed siebie. Z potężnej góry spływała woda i tworzyła lazurowe jezioro.
„Jak tutaj pięknie…”-szepnęłam zachwycona.
Obrocilam się za siebie i… aż krzyknęłam z oszolomienia!!!
„Och!!! Jak dużo!!!”
Łąka stokrotek!!!
„Zaraz wracam, Maleńki mój!”- krzyknęłam do Najdroższego.
Zerwałam się na równe nogi i pobiegłam na łąkę. W tyle słyszałam perlisty śmiech Umiłowanego mojego. Nachylilam się i zaczęłam zrywać stokrotki i układać w bukiet. Chciałam dać go Najdroższemu. Narwalam już spory bukiet. Gdy nagle zerwał się bardzo silny wiatr!!! I porwał mnie do góry!!!
„Najdroższy mój!!!!” – zawołałam przestraszona. Wiatr porywal mnie coraz wyżej i wyżej…
„Nie bój się Maleńka! To Duch pragnie z Tobą zatańczyć!”
„Duch??! TEN Duch?!!!”
„Tak!”
I Wiatr zawirowal wesolo!!! Wirowalam z Nim i w Nim! Szczęśliwa i uśmiechnięta! A Wiatr wirowal i wirowal! Opadal i wznosil się… I ja opadalam i wznosilam się. Płynęłam… Bukiet kwiatów, który trzymałam w dłoni rozsypał się w powietrzu i teraz kwiaty wirowaly wokół mnie! Tańczyły!!!
„Uwielbiam CIEBIE, Duchu!” – wyszeptalam zachwycona cała.
„Uwielbiam Ciebie, Moja Mała…” – zaszumial Wiatr. Hulal! wirował! I przytulał mnie z czułością. Głaskał moje włosy i laskotal w policzek. Było cudownie!!! Nagle Wiatr ucichł a ja znalazłam się w ramionach Najdroższego mojego! Uśmiechałam się do Niego szczęśliwa bardzo bardzo! A ON patrzył we mnie promienny i piękny niezmiernie! Spostrzeglam że trzymam w dłoni bukiecik stokrotek, który dla Niego narwałam. Podałam Mu go z uśmiechem i miłością. W milczeniu. Najdroższy wziął bukiet i wąchał go z zachwytem! Tańczylismy bardzo. W milczeniu, intymności i bliskości wielkiej…

OTWARTE SERCE

Leżałelismy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany obejmował mnie z Miłością i tulil do SERCA Swego. W Jego objęciach leżałam tańcząca bardzo. W szczelinie było jasno i ciepło i cicho i dobrze. Skały błyszczaly jasnością i złotem, jakbyśmy byli w królewskiej komnacie. Patrzyłam w Najdroższego z miłością i uśmiechałam się do Niego radośnie. Rozmyślalam… Wczoraj Najdroższy mój pokazał mi jak bardzo przez wiele lat miałam zamknięte serce. I jak bardzo ON mi je otworzyl. Wieczorem telefon. Dzwoniła do mnie znajoma, żona kolegi. Nie będę opisywać rozmowy. Napiszę tylko że znajoma prosiła, żebym zmieniła moje ustawienia na FB. „Dobijam się do ciebie i dobijam! Zmień ustawienia, bo wszystko zamknięte u ciebie.” W pierwszej chwili nie wiedziałam o jakich ustawieniach mówiła. Ale potem mnie „oswiecilo”! Chodziło jej o ustawienia prywatności. Ustawiłam je dawno temu, gdy zakładałam profil na Facebooku. Od tamtej pory tam nie zaglądalam. Po telefonie od znajomej od razu zajrzałam. Zajrzałam… i zaniemowilam ze zdumienia!!! Rzeczywiście wszystko było zamknięte! Pozamykane na cztery spusty!!! Zaczęłam zmieniać, odblokowywać, otwierać. I naszla mnie myśl że te ustawienia to obraz mojego serca sprzed lat. To obraz mnie samej! Zamkniętej, ukrytej, schowanej. Obraz biednej szarej myszki, która tylko szuka dziury, żeby się w niej ukryć. Zmieniłam ustawienia. Prawie wszystkie! Potem pomyślałam że może zmienilam za dużo, za bardzo się otworzyłam. „Eee, niech już tak zostanie!” I zostawilam. I niemal od razu pojawili się nowi znajomi. Nie tylko z Polski, ale z całego świata!!!
Patrzyłam w Maleńkiego mojego z uwielbieniem i zachwytem!
„Ten telefon był od Ciebie, prawda, Najdroższy mój?” – wyszeptalam uśmiechając się do Niego radośnie. To nie było pytania, raczej stwierdzenie faktu. Najdroższy mój promienial cały Miłością i uśmiechem.
„Jak bardzo mnie kochasz i jak bardzo otworzyłes moje serce… Wciąż otwierasz!!!”
„Pozwalasz Mi więc działam! – wyszeptal Najdroższy z czułością – zobacz jak bardzo Mi pozwalasz, Maleńka Moja!”
Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i dalej tulil do Serca Swojego.
„Twe serce jest bardzo podobne do SERCA Mojego. Moje SERCE jest otwarte. I Twoje się otwiera!” – wyszeptal Najdroższy tuląc mnie do SERCA. Tańczylismy bardzo, w wielkiej Miłości!

I TO WYSTARCZY!

Byłam w szczelinie skalnej. Najdroższy mój leżał na kamieniach i wyglądało jakby spał. W szczelinie było jasno i ciepło i dobrze. Postanowiłam trochę się po niej rozejrzeć. Zobaczyć co w niej jest. Zaczęłam chodzić i rozglądać się. Szczelina przypominała grotę, jaskinie. Ze wszystkich stron były ściany ze skał. Natomiast moją uwagę zwróciła ciecz. Jakby strumień, mały strumyk. Wypływal on z głębi szczeliny. Postanowiłam pójść jego nurtem. Szłam, ale nie zbyt długo. Właściwie zaraz znalazłam źródło! Ukleklam i patrzyłam jak ze skały tryska źródło! Wyciągnęłam rękę i już miałam zamiar zanurzyć dłoń w cieczy by się jej napić gdy w tej chwili pojawił się przede mną Najdroższy mój!
„Zaczekaj Moja Śliczna! – wyszeptal Najdroższy z czułym uśmiechem – Posil się najpierw!”
Klęczałam przed Nim, a On nakarmil mnie Swoim Ciałem. Potem ukląkł przy mnie i zanurzyl dłonie w źródelku. Nabrał cieczy w dłonie, która w Jego dłoniach zmienila kolor na czerwony. I dał mi pić. Od razu poznałam! To te ciecz podał mi Najdroższy wczoraj! Była bardzo dobra, słodka jak miód. I od razu dodawala sil!!!
„Możesz pić ją do woli, Maleńka Moja! Przychodz i nabieraj kiedy tylko chcesz!”
„Dziękuję, Najdroższy mój!” – szepnęłam poruszona do głębi serca.
Położyłam głowę na ramieniu Najdroższego, a ON przytulił mnie mocno do Siebie. Uwielbialam Go z całego serca!
Maleńki ujął moją twarz w obie dłonie i spojrzał mi w oczy z miłością.
„Zatańczymy?” – spytal uśmiechając się do mnie promiennie.
„Tak mój Maleńki!”
I chwilę później tańczyliśmy ponad szczytami gór mojej modlitwy! Ponad nimi i między nimi! Najdroższy obejmował mnie z czułością i w tańcu prowadził. Patrzyłam w Najdroższego poważna i zamyślona. Poruszona byłam bardzo. I czułam się bezradna, bezbronna, obezwladniona wobec….
„Maleńka, źle Ci jest w szczelinie skalnej?” – spytal z troską Najdroższy.
„Nie, Maleńki! Przeciwnie! Dobrze! Bardzo dobrze!”
„Zimno Ci, czy może ciemno i niewygodnie?”
„Nie! Skąd! Bardzo mi tam dobrze, Najdroższy mój!!!” – zapewnialam.
„Skoro Ci dobrze, to dlaczego jesteś smutna?!” – dopytywal Najdroższy.
„Ja smutna??! – zdziwiłam się – Nie jestem smutna, mój Słodki!!!”
Ujęłam Jego twarz w swoje ręce ,dłonie i patrząc Maleńkiemu w oczy szeptałam:
„Nie jestem smutna, Najdroższy! Jestem bezradna, bezbronna, obezwladniona Twoją Miłością. I chciałabym Ci podziękować, odwdzięczyć Ci się jakoś. Ale brak mi słów… żeby Ci dziękować! Nie znajduje słów. A i odwdzięczyć się nie mam jak…”
Najdroższy mój patrzył we mnie poruszony moim wyznaniem.
„Nie musisz Mi dziękować, ani nie musisz się odwdzięczyć! Tylko Mnie kochaj!”-szeptał Najdroższy z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna.
„Kocham Ciebie!!!”
„I to wystarczy!”
I Maleńki mój zawirowal w tańcu tak radośnie, że musiałam się rozesmiać!
Smialam się głośno i wesoło! Najdroższy mój śmiał się ze mną!!! Tańczyliśmy w wielkiej radości!!!

ŻEBY DOŚWIADCZYĆ

Byłam w szczelinie skalnej. Leżałam obolała i zmęczona bardzo. Najdroższego nie było. W szczelinie było zimno, ciemno i pusto. Leżałam na kamieniach. Samotna do szpiku kości, ze zbolałym sercem i co chwilę napadały mnie jakieś lęki i strachy, poczucie odrzucenia. Udręka. Było mi zimno. Jednak najbardziej dojmująca była samotność i ból serca… Tęsknilam… I wiedziałam że gdybym tylko poprosiła Najdroższego mojego, On w jednej chwili by był przy mnie. Wziąłby mnie w objęcia i tulił by mnie do SERCA. Wiedziałam że gdybym tylko poprosiła…. On by przyleciał do mnie na skrzydłach… Dlaczego nie poprosiłam? Dlaczego nie chciałam Go poprosić, choć tęsknilam za Nim jak szalona? Właśnie dlatego, że od razu by mnie wysłuchal. A ja cała pragnęlam doświadczyć tego co Najdroższy mój doświadczał. Pragnęlam doświadczyć choć trochę… Choć troszkę… Pragnęlam… Leżałam w pustce i samotności dojmujacej, z bolacym sercem. W zimnie i pragnieniu. Tęsknilam… Najdroższy mój przyszedł. Ukląkł przy mnie. Patrzył we mnie cały poruszony… Poruszony do głębi SERCA. Pochylil się nade mną i dał mi pić. Poczułam w ustach słodki płyn, po którym od razu odzyskiwalam siły.
„Maleńka Moja… Czekałem!”
„Wiem, Najdroższy mój! Tęsknilam…!”
„Wiem!!!!”
I wziął mnie w objęcia w ramiona i tulil do SERCA Swego! Z tkliwoscia i czułością bez granic…
„Umiłowana Moja… Moja Lilio… Słodka Moja… Śliczna Moja…” – szeptal Maleńki mój z Miłością bezgraniczna.
A w skalnej szczelinie nagle zrobiło się jasno i ciepło i dobrze.
„Jestem bardzo dumny z Ciebie, Maleńka Moja!” – wyszeptal Najdroższy z tkliwoscia.
Podniosłam rękę i przyłożyłam palec do ust Najdroższego.
„Nie zrobiłam tego, żebyś był ze mnie dumny, tylko żeby doświad…”
Najdroższy ujął moją dłoń ze Swoich ust i ją ucalowal. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i patrząc mi w oczy głęboko wyszeptal:
„Tym bardziej jestem z Ciebie dumny, Śliczności Moja!”
I zaczął mnie całować. Jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje. Czule i słodko. W wielkiej bliskości i intymności.

OBEZWŁADNIONA MIŁOŚCIĄ

Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Patrzył we mnie… z zachwytem… Jak w klejnot przecudny! Jak w bezcenny skarb! Tak we mnie patrzył mój Maleńki mój Najdroższy!!! Uwielbialam Go z całego serca. A Najdroższy patrzył we mnie z ogniem Miłości w oczach!
„Pragnę Ciebie, Śliczna Moja!”
„Pragnę Ciebie, mój Maleńki!”
I Najdroższy zaczął we mnie wchodzić. I ja wchodzilam w Niego… I znalazłam się przy SERCU Maleńkiego mojego.
„Jak mogę Cię uszczęśliwić, mój Najdroższy?” – spytalam głośno.
„Pragnę Cię ukryć w Ranie SERCA Mojego i dzielić z Tobą Moją MĘKĘ, bardziej. Zgadzasz się, Maleńka Moja?”
„Pragnę Najdroższy mój!”
Wtedy dwie zranione dłonie ujęły mnie delikatnie i włożyły do Rany SERCOWEJ… Ukryly mnie w Niej! Byłam w objęciach Miłości!!! W objęciach Ognia Miłości!!! Palił mnie! Paliły mnie płomienie Miłości! Ale nie spalały! Po chwili sama zaczęłam płonąć!!! Zaczęłam płonąć Miłością!!!
I zobaczyłam siebie siedzącą w szczelinie wielkiej góry. I usłyszałam głos Najdroższego mojego:
„Piękna Moja! Słodka Moja! Umiłowana! Gołąbko Moja Maleńka! Ukryta w skalnej szczelinie! W rozpadlinie skalnej! W Ranie SERCA Mojego… Jakaś Ty piękna!!! Uwielbiam Ciebie!”
Siedziałam… W milczeniu i poruszeniu wielkim. Brakowało mi słów żeby odpowiedzieć na tak ogromną, tak potężną Miłość do mnie. Siedziałam. Przede mną rozciągał się przepiękny widok na góry. Na szczyty gór mojej modlitwy. Siedziałam bezradna, obezwładniona MIŁOŚCIĄ… A moje serce płonęło Miłością Najdroższego mojego!

Z ANIOŁAMI

Na wielkiej górze, na półce skalnej, przed skalna szczelina siedział Najdroższy mój. Siedział i trzymal mnie w Swych ramionach. W Jego objęciach leżałam. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca. I byłam Jego dzieciątkiem, maleństwem, niemowlęciem! Tulil do SERCA Swego! Potem posadzil mnie na Swoich kolanach i wskazał dłonią przed Siebie.
„Patrz, Maleńka Moja! Zaraz się zacznie!”
Wokół nas było ciemno. Wieczór albo noc. Patrzyłam tam gdzie pokazywał mi Maleńki mój, ale nic nie widziałam. Patrzyłam, patrzyłam… I nagle pośród nich pojawiła się jasna, świetlista postać! Potem druga i trzecia i czwarta… Jaśniejace niezwykłą światłością postaci! I zaczęły tańczyć! Tańczyły pięknie!!! Cudnie! Nieziemsko pięknie!!! Postaci były przezroczyste i tańcząc przenikaly się wzajemnie i mienily się wszystkimi kolorami tęczy…
Patrzyłam zachwycona i oczarowana!!!
„Jak pięknie tańczą!!! Cudnie!!! Zatańczymy razem z nimi Najdroższy mój??!!”-wyszeptalam z zachwytem.
„Zatańcz sama z nimi, Maleńka Moja! A Ja popatrzę!
Kiwnęłam głową, że dobrze. I poleciałam do tańczących postaci. A one od razu mnie przyjęły. I tańczyłam z nimi! Starałam się tańczyć najpiękniej jak potrafilam. Bo dla Najdroższego mojego tańczyłam. Tańczyłam i tęskniłam! Pragnęlam! I tańczyłam! Tańczylam i pragnęlam… I przerwałam taniec! Spojrzałam w Najdroższego mojego, który siedział na półce skalnej i obserwował nasz taniec.
„Chodź do nas, Najdroższy mój!!! Chodź potańczyć z nami!!! Proszę Cię!!!”-wołałam.
Swietliste postaci także przerwaly taniec i też zaczęły wołać:
„Nasz Królu i Panie chodź do nas! Prosimy Cię i zapraszamy!”
Ich głosy brzmiały jak muzyka.
„Maleńki mój, no nie daj się prosić! Chodź do nas!!!”
I Najdroższy przyszedł do nas! Wszystkie świetliste postaci pokłonily się przed Nim twarzą do ziemi! On je z tkliwoscia podnosił.
„Moje kochane Anioły… Tańczcie! Tańczcie dalej dla Mnie!” – szeptal Najdroższy mój z promiennym uśmiechem. I postaci dalej tańczyly!
A Maleńki podszedł do mnie, objął mnie z wielką Miłością i czułością. I zaczęliśmy tańczyć! Tańczyliśmy bardzo! Lekko, zwiewnie! Z Aniołami tańczylismy!!!

JAK W BEZCENNY KLEJNOT…

Obudziłam się. Obolała i zmęczona bardzo. Obudziłam się i od razu poczułam że jestem w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach. Leżałam z zamkniętymi oczami. Nie mogłam ich otworzyć. Nie miałam siły. Powieki były ciężkie jak kamienie.
„Najdroż…”
„Ciiii, Maleńka. Odpocznij sobie.”
Odpoczywalam więc. Wtulona w Miłość – Najdroższego mojego. Sluchałam bicia Jego SERCA. Odpoczywalam i nabieralam sil.
W końcu mogłam bez trudu otworzyć oczy. Otworzyłam i zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego… Patrzył we mnie… Ale jak ON we mnie patrzył!!! Z miłością i czułością nie do opisania słowami! Z zachwytem i uwielbieniem jakby patrzył w skarb najdrogocenniejszy! Jakby w najpiękniejszy klejnot! Tak we mnie patrzył!!! Uśmiechnęłam się do Umiłowanego najpiękniej jak potrafilam. A ON rozpromienił się nade mną ogromnie!
„Odpocznij dzisiaj Moja Śliczna. Od jutra zaczynamy.”
„Zaczynamy? Co, Najdroższy mój?”
„Dalszą drogę Maleńka. I nową przygodę!”.
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie!!! A Maleńki patrzył we mnie wciąż jak w bezcenny klejnot…

 

W ROZPADLINIE SKAŁY

Spacerowaliśmy nad morzem kwiatów. Umiłowany, Najdroższy mój i ja. Morze kwiatów cudnie falowalo, zamek na skale iskrzyl się w promieniach słońca. A my spacerowaliśmy pod rękę. Najdroższy uśmiechał się do mnie cudnie i ja uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Jeszcze nie tak dawno czułam się tu obco, nieswojo. A kiedy się tu zadomowilam, mam to miejsce opuścić” – szepnęłam z lekką nostalgia.
„Nie musisz, jeśli nie chcesz, Maleńka Moja!” – wyszeptal Najdroższy patrząc we mnie łagodnie.
„Mogę i chcę, Najdroższy mój! Stwierdzam tylko fakt. Ty nie miałeś gdzie odpocząć ani gdzie głowy złożyć. I ja chcę jak Ty!”
„Ale…” – zaczynał Maleńki. Nie skończył. Szybko wyjęłam rękę spod Jego ręki, zastąpiłam Mu drogę i przyłożyłam palec do Jego ust.
„Żadnego ‚ale’, Najdroższy mój! – wyszeptalam i wpatrzona w Maleńkiego dodałam stanowczo – zabierz mnie tam teraz! Już! Jestem gotowa. Chcę! Pragnę! Dla Ciebie, Śliczny mój!”
I położyłam głowę na Jego ramieniu. Wtulona w Najdroższego z zamkniętymi oczami czekałam… Umiłowany objął mnie z czułością i przytulił do SERCA Swego. Mocno tulil…
I od razu znaleźliśmy się w górach. Na szczycie góry staliśmy, a przed nami rozpościerał się ten sam przecudny widok co wczoraj. Zielone szczyty gór skąpane w słońcu i ukryte w chmurach. Najdroższy uśmiechnął się do mnie tajemniczo, ujął mnie pod rękę i polecielismy w chmury. Lecielismy w milczeniu. Patrzyłam na chmury, z których co i rusz prześwitywaly promienie słoneczne i wyłanialy się górskie stoki. W końcu chmury ustąpiły i przed nami ukazała się wieeelka góra! Potężna! Ogromna! Właściwie widziałam jej tylko kawałek bo od dołu i góry osłanialy ją chmury. Ale juz fragment który widziałam wyglądał imponująco! Spojrzałam w Najdroższego pytająco, zdziwiona. Ale Maleńki mój milczał uśmiechając się do mnie promiennie i tajemniczo bardzo. Gestem dłoni zapraszal mnie do tej góry. Polecilismy więc bliżej. Teraz zauważyłam że góra ma jakby półkę skalna, a za nią długą rysę, pęknięcie. Podlecielismy jeszcze bliżej i zobaczyłam że to pęknięcie to jest raczej szczelina, szpara, wejście do góry. Gdy tylko tę szczelinę zobaczyłam, serce zabiło mi mocniej. Szpara wydała mi się znajoma, zdawało mi się że widziałam ją wiele razy… Choć te górę widziałam pierwszy raz. Stanęliśmy na półce skalnej. Najdroższy spojrzał mi w oczy głęboko i wyszeptał:
„Tu zamieszkasz, Moja Śliczna! W rozpadlinie skały.”
Kiwnęłam głową, że tak, że dobrze. I w tym momencie zobaczyłam że z głębi szczeliny wypływa jakaś ciecz…
Nie dawało mi to wszystko spokoju… Wielka góra, szczelina, ciecz… zamyslilam się…
Najdroższy mój wziął mnie na ręce i usiadł na półce skalnej.
„Odpocznij, Maleńka Moja!” – szepnął tuląc mnie do Siebie z miłością. Kiedy wyjmowal z SERCA Hostie, żeby mnie Nią nakarmić, spojrzałam na Ranę SERCOWA… Przypominala… Już wiedziałam co to za Góra, Szpara i Ciecz!!!
Patrzyłam w Maleńkiego mojego z uwielbieniem i zachwytem. Z wdzięcznością wielką patrzyłam!
„Zawsze jesteś w SERCU Moim Słodka Moja!” – wyszeptal Najdroższy z Miłością i bliskością bez granic. Odpoczywalam w Jego objęciach. W Ranie Jego SERCA. W rozpadlinie Skały

UWIELBIAM!

Siedzieliśmy na jednym z górskich stoków Najdroższy mój i ja. Maleńki mój obejmował mnie z Miłością. Siedzieliśmy na trawie i podziwialiśmy widoki. Wokół nas piętrzyły się góry. Zielone szczyty gór, oświetlone blaskiem słońca. Wiele ze szczytów ukryte było w chmurach. Siedziałam przy Najdroższym moim i miałam chmurkę na wyciągnięcie ręki. Odetchnelam pełną piersią.
„Jak tu pięknie…”- wyszeptalam szczęśliwa.
Najdroższy spojrzał mi w oczy głęboko i spytał:
„Chciałabyś tu zamieszkać, Maleńka Moja?”
Patrzyłam w Maleńkiego zaskoczona!
„Zamieszkać?! Nie zastanawiałam się nad tym jeszcze. Ale jeśli Ty Najdrozszy chcesz to mogę!”
„Gdzie Ty Maleńka Moja, tam Ja!” – Najdroższy uśmiechnął się do mnie promiennie.
„Nie, Maleńki mój! Gdzie TY tam ja!”
Najdroższy popatrzył we mnie tak, jakby między tym co mówil On, a co mówiłam ja nie było różnicy.
„A moglibyśmy póki co, mieszkać jeszcze w zameczku, a tu byśmy przychodzili kiedy tylko będziemy chcieli?”
Najdroższy mój wciąż się do mnie cudnie uśmiechał.
„Oczywiście, Moja Śliczna. Kiedy tylko będziemy chcieli! I nie martw się, nie ma pośpiechu!”
Patrzyłam w Maleńkiego z wdzięcznością, że ma do mnie tak wielką cierpliwość. Zaskoczyło mnie pytanie, ta propozycja i chciałam się nie tyle zastanowić się nad tym czy chcę tu zamieszkać, co się z tą propozycją „przespać”, oswoić. A że było to ważne dla Najdroższego, znaczy fakt że poczeka. I czułam się przy Nim swobodnie, byłam sobą i mogłam Mu wszystko powiedzieć.
Położyłam się na trawie i wyszeptalam:
„Wiesz, mój Najdroższy, co mnie zastanawia?”
Umiłowany natychmiast pochylil się nade mną i patrzył mi w oczy z miłością.
„Co takiego, Maleńka?”
„Że nie mogłeś mi po prostu powiedzieć: ‚twoja modlitwa wygląda tak, tak i tak’, a nie pokazywać mi obrazy gór. Co prawda bardzo pięknych, ale… nie mogłeś mi po prostu powiedzieć?
Najdroższy uśmiechnął się do mnie z czułością.
„Gdybym Ci tylko powiedział, nie uwierzyła byś, Maleńka Moja. Potrzebowałas zobaczyć, doświadczyć.”
„To prawda…- westchnęłam smutno – jeszcze teraz nachodza mnie myśli, że to wszystko jest na wyrost. Choć wiem że nie…”
I znów po chwili szepnęłam:
„Najpierw pokazywałes mi obrazy. Ogrody, altanki, fontanny, wodospad… Potem widziałam tylko CIEBIE. A teraz znowu pokazujesz mi obrazy…”
Najdroższy patrzył we mnie poważnie i tłumaczył cierpliwie:
„Śliczna Moja, te pierwsze obrazy były bardziej Twoje, niż Moje. Potem gdy je odrzuciłas, a wybrałaś tylko Mnie, tylko Mnie widziałaś. A teraz pokazuję Ci MOJE obrazy. Dlatego tak Cię zaskakują!”
Najdroższy uśmiechnął się do mnie i patrzył we mnie z wielką Miłością i łagodnością. Wiedziałam że mnie rozumie, bardziej niż ja sama siebie. Objęłam Go za szyję i patrząc Mu w oczy wyszeptalam z mocą:
„Nie potrzebuję zamków, morza kwiatów, nie potrzeba mi szczytów modlitwy! Potrzebuję Ciebie, tylko Ciebie! Pragnę Ciebie!!! Mój Najdroższy! Mój Śliczny! Mój Słodki!! I nie muszę nic mówić. Tylko się w Ciebie wpatrywac! Ciebie podziwiać! Tobą zachwycać! Do Ciebie uśmiechać! Być z Tobą. Po prostu! Być z Tobą… Uwielbiam…”
Najdroższy patrzył we mnie z ogniem Miłości w oczach.
„I to są właśnie szczyty modlitwy, Maleńka Moja!”
I mnie pocałowal. Pocałowal jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje. Słodko.

TANIEC PONAD SZCZYTAMI

Wczoraj sprawiono mi przykrość. Zraniono. Serce mnie bolalo… Wieczorem oddalam to Najdroższemu mojemu. I bolące serce i tych, którzy mnie zranili. Prosiłam Najdroższego o błogosławieństwo dla nich. Powiedziałam że im wybaczam i prosiłam, żeby i On im wybaczyl.
Serce mnie wciąż bolalo… I tak zasnęłam z obolałym sercem.

Obudziłam się i od razu poczułam że jestem w ramionach Najdroższego, w objęciach Maleńkiego mojego. Szybko otworzyłam oczy i zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego. Promienial cały Miłością i uśmiechem! Uśmiechnęłam się do Umiłowanego radośnie. I dopiero teraz zauważyłam że serce mnie już nie boli!!! Nie bolało wcale!
„Zabrałes?!!! – zawołałam uradowana.
” Ty Mi to oddałaś, Maleńka!” – wyszeptal Najdroższy z czułym uśmiechem.
„Ja Ci oddałam, Maleńki mój, a Ty mi zabrałes!!!”
„No jeśli Mi oddałas to musiałem zabrać!” – Najdroższy mówił tak jakby to było oczywiste.
Objęłam Maleńkiego mojego za szyję i ucalowalam w policzek serdecznie.
„Dziękuję, Maleńki mój!” – wyszeptalam Mu wprost do ucha.
„I Ja Ci dziękuję, Moja Śliczna! Twoja góra skarbów wciąż rośnie!” – Najdroższy uśmiechnął się do mnie cudnie i ucalowal mnie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca! A On patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości.
„Zatańczymy, Maleńka Moja?” – spytal uśmiechając się do mnie promiennie bardzo.
„Tak mój Maleńki! Ale wiesz gdzie bym chciała zatańczyć…?” – spytalam z uśmiechem.
„JA także tam chcę!” – Najdroższy patrzył we mnie… Miłość sama!!!
I chwilę później… Tańczyliśmy na szczytach gór mojej modlitwy! Ponad szczytami! W chmurach! W promieniach słońca! Na górskich łąkach! Tańczyliśmy bardzo! Zakochani!!! Szczęśliwi bez miary!!! Tańczyliśmy! Umiłowany mój i ja!!!

JAK SZCZYTY GÓR…

Znów byliśmy w górach. Najdroższy mój i ja. Na szczycie góry staliśmy…. Staliśmy, a przed nami rozpościeral się widok przecudny… Naokoło nas zielone szczyty gór!!! Nie ośnieżone! Nie zimne! Zielone i skąpane w słońcu!!! Bardzo wiele szczytów było schowanych w chmurach. Jakby ukryte w niebie… Piękny widok!!!! Patrzyłam oczarowana! I choć byłam tu dopiero drugi raz, czułam się jak u siebie… Najdroższy stał przy mnie. Też patrzył na te szczyty gór z zachwytem, podziwem!!! Rozpromieniony uśmiechem!
Potem spojrzał we mnie z równym zachwytem i podziwem…
„Poskaczemy, Maleńka Moja?” – spytal uradowany.
Spojrzałam w Najdroższego zdumiona! Ale zanim zdążyłam o cokolwiek zapytać, Najdroższy mój chwycił mnie za rękę i zaczął skakać ze mną po szczytach gór! Lekko i zwiewnie!!! Jak z kwiatka na kwiatek! A skacząc śmiał się radośnie!!! A ja z Nim!!! Gdy szczyt był ukryty w chmurach, wskakiwalismy w chmury!!! Pomyślałam, że Maleńki mój skacze jak młody jeleń. Najdroższy, który znał moje myśli, zaśmiał się cudnie!
„Jeleń i Jego lania!”
„Tak! – zaśmiałam się – Ale w górach to raczej kozica!”
Najdroższy mój śmiał się ze mną!
„A co to za góry?” – spytalam między skokami.
Najdroższy rozpromienil się jeszcze bardziej. Spojrzal mi w oczy głęboko i wyszeptal:
„To góry Twojej modlitwy, Maleńka!”
„Góry mo… ”
Najdroższy zamknął mi usta pocalunkiem, puścił moją rękę i zaczął biec! A ja za NIM! Widziałam jak skacze w oddali! Chciałam za Nim! Widziałam jak znika w chmurce! Skoczylam w nią i… zatrzymałam się na skraju przepaści! Spojrzałam w dół i nie widziałam nic prócz ciemności. Spojrzałam przed siebie i zobaczyłam drugi skraj przepaści. Stał na nim Najdroższy mój i machal do mnie ręką.
„Skacz, Maleńka Moja!”
„A złapiesz mnie?!”
„Złapię! Skacz!”
„No to jak złapiesz, to już!!!”
Zamknęłam oczy i skoczyłam…. Długo nie leciałam. Prawie od razu poczułam że jestem w ramionach Najdroższego mojego!!! Otworzyłam oczy i zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego. Uśmiechał się do mnie cudnie. I ja uśmiechałam się do Niego radośnie.
Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem. A potem gdzieś mnie niósł. Nie pytałam dokąd, a On milczał. Tylko się do mnie cudnie uśmiechał. Aż postawił mnie na ziemi. I znów byliśmy na szczycie góry, a przed nami rozpościeral się widok przecudny. Patrzyłam na niego w milczeniu. A Najdroższy szeptal mi wprost do serca:
„Twoja modlitwa, Maleńka Moja, jest jak szczyty gór. Nie smutna, ale radosna i pełna słońca jak one. Twoja modlitwa, jak szczyty gór dosięga Nieba, przebija Je, ukrywa się w Niebie! Na modlitwie skaczesz ze Mną po górach własnej słabości, cierpienia i braku sił. Na modlitwie stajesz na przepaścią przeciwności i ufnie rzucasz się w Moje ramiona. Twoja modlitwa jest jak szczyty gór!”
Patrzyłam w Maleńkiego mojego poruszona i wzruszona… Brakowało mi słów, żeby Mu podziękować.,.
„Dzięki Tobie, Najdroższy mój! Tylko dzięki Tobie…”- wymamrotałam.
Najdroższy uśmiechnął się do mnie cudnie, objął mnie z czułością… i razem podziwialiśmy góry mojej modlitwy.

W JEDNYM RYTMIE

Leżałam na SERCU Najdroższego mojego. Wtulona w Miłość, otulona Miłością leżałam. Tańcząca bardzo leżałam. Obejmowałam SERCE Najdroższe i całowalam JE z czułością. A ONO biło na rytmie:
„Ko – cham Cię Ma – leń – ka Mo – ja!”
A moje serce biło w rytmie:
„Ko – cham Cie – bie mój Naj – droż – szy!”
Z Rany SERCOWEJ wyszła bielutka Hostia i weszła we mnie. A moje serce biło w rytmie:
„Ko – cham Cie – bie mój Naj – droż – szy!”
A SERCE Najdroższe odpowiadało w rytmie:
„Ko – cham Cię Ma – leń – ka Mo – ja!”
Lezalam na SERCU i wysłuchiwalam się w ten rytm… Zatopiona w Miłość. Otulona Miłością… Nagle przed sobą zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego! Promieniał cały szczęściem i uśmiechem! Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem pełnym zachwytu i bliskości bez granic! Maleńki wyjął delikatnie moje serce z mojego ciała i położył je na SERCU Swoim. A serce biło w rytmie:
„Ko – cham Cie – bie mój Naj – droż – szy!”
I SERCE biło w rytmie:
„Ko – cham Cię Ma – leń – ka Mo – ja!”
Maleńki wziął w Swe dłonie moje serce i ja ucałowal. Potem włożył je do mego ciała.
„Zatańczymy, Maleńka Moja?” – spytal uśmiechając się do mnie cudnie.
„Tak mój Maleńki!”
Najdroższy chwycił mnie w objęcia i zaczął tańczyć! Bardziej! Mocniej! Wyżej!!! Wyżej i wyżej!!! Piękne tańczył!!! A SERCE Jego biło w rytmie:
„Ko – cham Cię Ma – leń – ka Mo – ja!”
I moje serce biło w rytmie:
„Ko – cham Cie – bie mój Naj – droż – szy!”
Maleńki mój patrzył we mnie głęboko…
„Maleńka Moja! Nasze serca biją w jednym rytmie. Twoje serce bije dla Mnie, a Moje dla Ciebie!”
„Tak mój Maleńki! Tak!!!”
Tańczylismy bardzo! W MIŁOŚCI!

MAM JEGO!

Tańczylismy bardzo bardzo! Najdroższy mój, Maleńki mój i ja. Najdroższy obejmował mnie z czułością i w tańcu prowadził. Tańczylismy po całej Światłości! Tańczyliśmy!!! Maleńki patrzył we mnie z wielką Miłością i zachwytem. Ja patrzyłam w Umiłowanego mojego z uwielbieniem i ufnością.
Tańczylismy bardzo! Aż całkiem opadalam z sił. Gdyby nie Najdroższy mój, upadła bym.
„Najdroższy mój, nie mam si…”
Maleńki mnie podtrzymal, żebym nie upadła. Wziął mnie na ręce i delikatnie położył w morzu kwiatów. Leżałam z przymkniętymi oczami, zmęczona ogromnie. Najdroższy pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem z Krzyża… Był taki bliski… Otworzyłam oczy i patrzyłam w Najdroższego w milczeniu. On nakarmił mnie Swoim Ciałem. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal.
„Nie masz siły, Maleńka Moja, ale masz Mnie!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach.
„Ty najważniejszy!” – szepnęłam z trudem.
Maleńki jeszcze raz mnie pocałowal, jak Oblubieniec całuje Swą oblubienice. A potem zaczął całować moje obolałe i zmęczone ciało. Każdy mięsień, nerw, kostecze całowal Najdroższy mój. A ja tańczyłam dla NIEGO!

CIESZĘ SIĘ!!!

Leżałam na ołtarzu Krzyża. Tańcząca bardzo, bardzo intensywnie leżałam. Najdroższy mój był ze mną. Był przy mnie. Pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Patrzylam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Uśmiechałam się do Maleńkiego mojego radośnie. Dotykalam Jego policzka i głaskalam go z czułością.

„Mój Śliczny…” – szeptałam z uśmiechem i zachwytem.

„Cierpisz bardzo, Maleńka Moja a nie skarżysz się, ale uśmiechasz się do Mnie pięknie!” – Maleńki mój obejmował mnie z Miłością. Ujął moją dłoń ze Swego policzka i ucalowal ją.

„Cieszę się bardzo, Maleńki mój!!! Bo widzę że spełniasz moje drugie pragnienie. Że dzielisz ze mną Swoją MĘKĘ, bardziej!”

„Bardziej i bardziej, Moja Śliczna!”

„Dziękuję mój Maleńki!!!”

A po chwili dodałam:

„Przeziębiona jestem i nie będę mogła pójść dzisiaj do Ciebie, Najdroższy mój.”

Najdroższy uśmiechnął się do mnie cudnie, z czułością.

„Maleńka Moja, TY jesteś przy Mnie i JA jestem z Tobą. Przy Tobie. Zawsze!!!”

Uśmiechnęłam się do Niego radośnie. Z wdzięcznością!  Umiłowany zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałowal mnie jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje. Tańczylismy bardzo. W Miłości. 

TRWAMY NA KRZYŻU

Najdroższy, Maleńki mój, mój Słodki wisiał na Krzyżu. Cierpiący był bardzo! Niewymownie… Byłam przy Nim. Także cierpiąca byłam bardzo, bardzo. Objęłam Maleńkiego mojego i trwałam przy Umiłowanym moim. Przylgnęłam do Niego całą sobą. Sercem i duszą i ciałem. I tak tańczyliśmy! Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem. A ja cała raz po raz widziałam siebie ubrana w przecudna suknię z klejnotów i w złotej koronie na głowie. I tańczyłam z Najdroższym moim tańczyłam. Najdroższy mój obejmował mnie z Miłością i tkliwoscia niesamowitą i w tańcu prowadził. Tańczylismy w Światłości wielkiej! I dalej tańczymy!

Z MALEŃKIM W RAMIONACH

Siedziałam na ławeczce w morzu kwiatów. Pochylona siedziałam. W ramionach trzymałam Najdroższego mojego. Maleńki miał zamknięte oczy. Spał. Na Jego twarzy malował się cudny uśmiech…

„Mój Przecudny – pomyślałam – nie będę Go budzic. Niech śpi. Niech odpocznie. Może jak śpi to cierpi choć trochę mniej… Nie będę Go budzić!”

Najdroższy mój spał jeszcze trochę czasu. Potem otworzył oczy. Uśmiechał się do mnie cudnie, promiennie bardzo. Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości. Dotykal dłonią mojego policzka i głaskał go z czułością. I szeptal:

„Jesteś Moją radością, Maleńka Moja! Dajesz Mi tyle miłości i uszczęśliwiasz bardzo!”

„Dziękuję że mi pozwalasz, Najdroższy mój!”

Maleńki mój promieniał cały Miłością i zachwytem. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca. A potem tańczylismy bardzo trzymałam Najdroższego mojego w ramionach i tańczyłam po całej Swiatłości! A Maleńki mój był cały dla mnie. Tańczylismy bardzo.

PŁONĄCE SERCE

Maleńki nakarmil mnie Swoim Ciałem. Tańczylismy bardzo bardzo. Najdroższy mój i ja. Maleńki trzymal mnie w objęciach i w tańcu prowadził. Tańczylismy po całej Swiatłości! Maleńki patrzył we mnie Swym spojrzeniem z Krzyża. Spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Ja też patrzyłam w Najdroższego z miłością!
„Mój Słodki… Mój Piękny…” – szeptalo moje serce.
„Moja Śliczna! Słodka Moja!” – szeptalo SERCE Najdroższego mojego.
Tańczylismy. Najdroższy patrzył mi w oczy głęboko. Widziałam w Jego oczach ogień. Wielki, potężny!!! I nagle znalazłam się w tym ogniu!!! W Jego płomieniach!!! Ogień płonął, ale mnie nie spalał… Nagle zobaczyłam dwie dłonie, zranione, przebite. Dłonie zanurzyły się w tym ogniu. Nabrały go trochę i włożyly w moje serce…!!!
„Maleńka Moja, pragniesz Mnie kochać bardziej. Oto teraz spełniam Twoje pragnienie!!! Będziesz Mnie kochać Moją własną Miłością!”
„Dziękuję! Dziękuję, Najdroższy mój!!!”
I moje serce płonie Miłością Najdroższego mojego!!!

PATYCZAKI

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. Pochylal się nade mną z czułością i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości. Promienial cały uśmiechem i zachwytem! I ja patrzyłam w Najdroższego z miłością i uśmiechałam się do Niego szczęśliwa bardzo!
„Dawno nie widziałam aż takiej wielkiej radości!!! Dziękuję mój Maleńki ze mogłam ją sprawić!!!”
Najdroższy spojrzał mi w oczy głęboko.
„Napisz o tym, Maleńka Moja!”
Kiwnęłam głową, że dobrze.
Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem. Trwalismy w Miłości.

Kto czyta mojego bloga od początku, zna mojego bratanka Mikołajka. Od małego był ze mną blisko. Siedział mi na kolanach. Nazywal mnie „swoją księżniczka”, dziwił się, że nie mam męża 😊”Mama ma tatę, babcia ma dziadka, a ciocia Monika nie ma nikogo… Dlaczego…? Wiem!!! Bo ciocia nie umie ani gotować, ani prasować! I dlatego nie ma męża!”😁
Dziś Mikołaj jest już nastolatkiem, młodzieńcem. Rośnie jak na drożdżach i… hoduje patyczaki. Przed wakacjami dostał cztery od nauczyciela biologii. I od tego czasu bardzo się nimi interesuje.
-Dałbyś mi jednego? – spytałam Mikołaja jakiś czas temu – bym sobie obserwowala.
-Jasne, ciociu! Dam ci dwa!
-Super! Dzięki!
Uszykowal mi duży słoik, włożył do niego naczyńko z wodą i gałązkę z liśćmi maliny i wsadził do tego patyczaki. Mogłam je obserwować, patrzeć jak rosną. Mikołaj regularnie przychodził im czyścić. Nie musiałam go nawet prosić! Sam przychodzil.
-Konfiskuje patyczaki, ciociu! – wołal wesoło. Zabierał je, a po chwili przynosil pięknie wysprzątane.
W zeszłym tygodniu, byłam na podwórku, Mikołaj przyszedł ze szkoły. Usiadł na ławce i rozmawialismy sobie. Opowiadal mi, że pan od biologii ma w szkole inne patyczaki.
-A ja, ciociu chciałbym mieć jeszcze inne. Takie większe, kolorowe. Ale w sklepie nie ma… Chciałbym bardzo…
Uśmiechnęłam się do niego. A w mojej głowie już kielkowal plan. „Czekaj no, ja poszukam, popatrzę. Może znajdę” – pomyślałam. I nie mówiąc nic Mikołajowi w zeszła sobotę przystąpipiłam do roboty 😊 W wyszukiwarke internetową wpisałam ‚patyczaki liśćce sklep online’. Wyskoczylo kilka sklepów, w tym jeden o wdzięcznej nazwie „Bazyliszek”. Weszłam z ciekawości. Patyczakow było dużo, ale akurat niedostępnych, w oczekiwaniu na dostawę. Oglądałam po kolei. I zobaczylam! Kolorowe i większe, takie jak chciał Mikołaj. Zawołałam bratową i wtajemniczylam w swój plan. Bratowa powiedziala, że patyczaki są super i, że Mikołaj się bardzo ucieszy. Zamówiłam. A bratowa miała nic mu nie mówić. To miała być niespodzianka dla Mikołajka. Zamówiłam i czekałam. Tymczasem 😁wczoraj po południu Mikołaj przychodzi do mnie i pyta:
-Ciociu, będę kupował sobie patyczaki, kupić ci też? Też chcesz?
Zaniemowilam przez sekundę! Potem zaczęłam się śmiać!
-Chcesz też, ciociu?! – dopytywal chłopiec.
-Usiądź tu, Mikołajku – poprosiłam z uśmiechem. Usiadł obok mnie, lekko zniecierpliwiony. Zaczęłam:
-Miałam ci nie mówić, ale… ja już kupiłam!
Na twarzy Mikołaja pojawilo się zdumienie, wieeeelkie zdumienie, które rosło… Duże oczy chłopca stawały się większe i większe.
-Kupiłaś???!!! Jak???!!
-Normalnie. Zamówiłam. Dzisiaj powinny być.
-Zamówiłas??!! Przez internet??!!
-Tak. Kurier przywiezie!
Na twarzy Mikołaja obok zdumienia pojawila się radość! Wielka radość!!!
-Suuuuperrr ciociu!!! Suuuupeeeerrr!!!
Śmiał się w głos!!! A ja z nim!!!
-A pokaż jakie zamówiłas, ciociu – poprosił nie przestając się śmiać.
-Takie! – pokazałam w internecie zdjęcia.
-Wooow!!!!!! Cudne!!!!
-Podobają ci się?
-Tak!!! Dzięki ciociu!!!
-Zobaczymy jak przyjdą!
Patyczaki przyszły wieczorem. Już w łóżku leżałam. Zawołałam Mikołaja, żeby otworzył paczkę.
-Są??!! – przybiegl bardzo podekscytowany i przejęty.
-Tak! Chodź, otwieraj! – smialam się.
-Tylko po nożyczki pójdę!
Chwilę później siedział na łóżku obok mnie i otwieral paczkę. Otworzył. I zastygł w uśmiechu…
-Są cudowne!!! Cuuuudne!!!
-Pokaż mi! – zaśmiałam się głośno.
Mikołaj postawił na łóżku przede mną paczkę. Widziałam jak się ruszają, były kolorowe.
-Bo mi te uobrzydliiistwa łóżko uoblizą!!!- zaśmiałam się wesoło.
-Żadne uobrzydliiistwa, ciociu! Są cudne!!!- zawołał Mikołaj.
Jak on się cieszył!!! I ja się cieszyłam, że mogłam sprawić mu radość!

DALEJ

Byłam w ramionach Najdroższego. W objęciach Maleńkiego mojego leżałam. Tańczylismy bardzo bardzo! Najdroższy mój pochylal się nade mną z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna. Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Patrzylam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Byłam Jego dzieciątkiem, niemowlęciem. Objęłam Maleńkiego mojego za szyję i przytuliłam mój policzek do Jego policzka.
„Kocham Ciebie, mój Maleńki. Kocham Ciebie…” – szeptałam z tkliwoscia.
Najdroższy wtulil się we mnie. I tak trwalismy dłuższy czas. Potem Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i patrzył mi w oczy głęboko.
„Pora iść dalej, Maleńka Moja” – wyszeptal.
Nie wiedziałam co to znaczy. Czy będę musiała zostawić zameczek na Skale i kwiatowe morze. Nie wiedziałam. I szczerze mówiąc nie nie obchodziło mnie to zbytnio. Najdroższy mój mówi że pora iść i już. To mi wystarczy.
„Więc chodźmy!” – szepnęłam wpatrzona w oczy Najdroższego mojego.
Rozpromienil się ogromnie! I natychmiast znaleźliśmy się na wielkiej skalistej górze. Najdroższy trzymał mnie w objęciach. Widziałam tylko skały, chmury i nade mną pochylone Oblicze Najdroższego mojego. Uśmiechal się do mnie cudnie i radośnie. Ja też się do Niego uśmiechałam. Wychylilam się trochę z ramion Najdroższego mojego i zobaczyłam same skały. Wychyliam się bardziej i zobaczyłam, że Najdroższy stoi na trawie, na której rosło kilka stokrotek. Zerwałam się! Zeskoczylam na trawę i zaczęłam zrywać stokrotki. Zerwałam mały bukiet. Stanęłam przed Najdroższym moim na palcach. I podałam Mu bukiet.
„Dla Ciebie, Maleńki mój!”
Najdroższy wziął mnie na ręce. Podałam Mu bukiecik. Wziął z radością, powąchał. I zaczął wyjmować stokrotki z bukietu i wkładać mi je we włosy.
„Ach! Jak Ci z nimi pięknie! Jak pięknie!”- wyszeptal zachwycony cały.
„Ale… ja zerwałam je dla Ciebie!!! Są Twoje, Maleńki mój!” – szepnęłam zaskoczona.
„Ty jesteś cała Moja i dla Mnie cała, więc i one są Moje!”
Uśmiechnęłam się do Najdroższego uszczęśliwiona ogromnie!!! Patrzyłam w Maleńkiego mojego, a On we mnie patrzył. Trwalismy w Miłości….

ZWARIOWANI

Leżałam na ołtarzu Krzyża. Tańcząca bardzo leżałam. Cała obolała i tańcząca bardzo leżałam. Najdroższy mój był przy mnie. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Leżałam bez sił, co chwilę zamykalam oczy i potem nie miałam siły ich otworzyc. Leżałam i uśmiechałam się do Maleńkiego mojego.
„Najdroż…”
„Ciiii, Maleńka Moja… Ja rozumiem. Nie musisz nic mówić” – wyszeptal Najdroższy z czułością.
Ale ja chciałam. A, że nie mogłam słowami, mówiłam do Niego sercem. Uwielbialam, adorowalam, wychwalalam Najdroższego mojego!!! Całym sercem! Nagle naszla mnie myśl:”Wszystko cię boli, nie masz siły, a ty jeszcze Go uwielbiasz?! Zwariowalas!!!”
„Może i zwariowalam! Dla NIEGO mogę i zwariować! ON pierwszy zwariowal dla mnie! Z miłości do mnie poszedł na Krzyż! To i ja mogę zwariować dla NIEGO!”
Myśl znikla. A ja jakoś otworzyłam oczy i patrząc w Najdroższego wyszeptalam z miłością:
„Mój kochany zwariowany!”
I uśmiechałam się do Niego, szczęśliwa cała!
Najdroższy uśmiechnął się do mnie promiennie bardzo.
„Moja kochana zwariowana!” – wyszeptal z ogniem w oczach.
Patrzyłam w Maleńkiego mojego… I nagle znalazłam się na huśtawce! Siedziałam na niej trzymając się sznurkow, a Najdroższy mnie hustal!!! Wysoko!!! Az do Nieba!!! Śmiałam się radośnie! A Najdroższy promieniejac cały uśmiechem i hustal!! Wyżej i wyżej!!! Gdy byłam już bardzo wysoko, skoczyłam! Do Najdroższego mojego! Jak w dym!!! W ramiona Jego! Maleńki przytul mnie do SERCA Swego. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i patrzył we mnie z wielką Miłością i czułością wielką.
„Jak dobrze Mi w Zwariowanej Mojej! Bardzo dobrze!”
„A mi w Zwariowanym moim… jeszcze lepiej!!!”
Patrzylismy w siebie nawzajem z Miłością i zachwytem

PYTANIE

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Maleńkim moim byłam. Leżałam w Jego objęciach zakochana, uśmiechnięta i szczęśliwa cała! Cała!!! Najdroższy mój pochylal się nade mną z Miłością i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem bliskości bez granic!!! Promieniał cały szczęściem, zachwytem i uśmiechem! Patrzył we mnie jak w obrazek!!! I ja w Najdroższego jak w obrazek patrzyłam! Patrzyłam i rozmyślalam…
Wczoraj gdy robiłam coś przy komputerze (o tym też pewnie niedługo napiszę), zajrzałam na chwile na FB. I przeczytalam post, pytanie jednego z moich Duchowych Dzieci, księdza, zadał on je swoim znajomym. Przeczytalam… i znieruchomialam w uśmiechu… Pytanie to było uśmiechem Maleńkiego do mnie! Więcej niż uśmiechem! Było Jego dotykiem! Pocałunkiem! Pytanie brzmialo: „Czy zamieszkales już w Sercu Jezusa?”
Patrzyłam na to pytanie. Nie odpowiadalam. Uśmiechałam się tylko. Do Maleńkiego się uśmiechalam… Pytanie to było jednocześnie odpowiedzią. Kiedyś takie pytanie uważałabym za absurdalne, nierealne, a odpowiedź za niemożliwa i też nierealna. Kiedyś… Ale teraz 😊 Teraz jest ono dla mnie bardzo ważne, prawdziwe. A odpowiedź na nie, bardziej realna niż ja sama!!! Bo przecież ja od dawna mieszkam w SERCU Najdroższym!!! W SERCU Maleńkiego mojego! I nie dlatego że JE wybrałam jako Owoc z drzewa Krzyża, ale dlatego że ON mi JE dał! Podarował! Ofiarowal! Otworzył JE na Krzyżu. Dla mnie. Dla każdego! I odtąd możemy w NIM, w SERCU Najdroższym zamieszkać!
Patrzyłam w Najdroższego rozpromieniona radością i szczęściem!
„Kiedyś myślałam że to niemożliwe… Zamieszkać w Twym SERCU…”
„Nie ma nic niemożliwego dla tego, kto wierzy, Maleńka Moja!”
„To prawda! I wtedy dzieją się cuda!”
Najdroższy mój patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i tulil do SERCA Swego! A ja patrzyłam cała szczęśliwa i cała Jego, mojego Słodkiego
A Ty czy zamieszkales już w Sercu Jezusa?

WAŻNE

Leżałam na ołtarzu Krzyża. Tańcząca bardzo, bardzo leżałam. Najdroższy mój był przy mnie. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości. Spojrzeniem z Krzyża. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. I zaczął dotykać miejsca w moim ciele, które bolało mnie najbardziej.
„Bardzo Cię bolą, Maleńka Moja, prawda?” – spytal wpatrzony w to miejsce, w moje jelita,
„Bardzo. Ale to nieważne. Ciebie boli bardziej, Najdroższy mój…”
Najdroższy spojrzał we mnie z ogniem w oczach i wyszeptał:
„Dla Mnie to ważne! Bardzo ważne!”
Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal.
„Ty dla Mnie, Maleńka, jesteś bardzo ważna. I wszystko co Ciebie dotyczy jest dla Mnie bardzo ważne!”
Patrzyłam z jaką delikatnością, z jakim namaszczeniem, żeby nie powiedzieć czcią dotykał moich jelit…
„Najdroższy mój i Ty jesteś dla mnie ważny!” – szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Wiem! Wczoraj broniłas Mnie i Moich spraw przed swoim Duchowym Dzieckiem!”
„Raczej starałam się bronić…” szepnęłam nieśmiało.
„Broniłas! Widziałem!”
Maleńki mój patrzył we mnie z zachwytem. A ja patrzyłam w Niego z wdzięcznością. Milczeliśmy chwilę.
„Wiesz, mój Najdroższy? Ja myślę że moje Duchowe Dziecko tylko tak mówi. Że myśli inaczej. Że dla niego też jesteś ważny. Tak myślę. Z tego co widzę, obserwuję. Chciałabym, żebyś był ważny dla wszystkich moich Dzieci”
Najdroższy uśmiechnął się do mnie promiennie bardzo.
„Zatańczymy, Moja Śliczna?” – spytal Najdroższy z miłością.
„Tak!”
I chwilę później tańczylismy nad morzem kwiatów! Po całej Swiatłości tańczyliśmy! Najdroższy trzymał mnie w objęciach i w tańcu prowadził. Tańczylismy!
„Jesteś dla mnie ważny, Najdroższy mój! Najważniejszy!”
„Wiem, Maleńka Moja!” – Najdroższy zaśmiał się głośno, radośnie, perliście. I podrzucił mnie w góre, wysoko, wysoko… A ja kręciłam piruety dla Niego.

SPEŁNI!

Najdroższy mój wisiał na Krzyżu… Cierpiący był bardzo. Byłam przy Nim… Z obolałym sercem. Objęłam Go delikatnie, z czułością. I przytuliłam do siebie. I sama przylgnęłam do Maleńkiego mojego całą sobą. Sercem i duszą i ciałem… Gładzilam Jego włosy i policzek i szeptałam:
„Mój Słodki… mój Śliczny…”
Wtulona w Najdroższego mojego patrzyłam w Jego zamknięte oczy… Gładziłam włosy i szeptałam… Trwalam z Maleńkim moim. W pewnej chwili Najdroższy mój otworzył oczy i patrzył we mnie z wielką Miłością.
„Pragnę…!” – wyszeptal z trudem.
„Czego pragniesz, Najdroższy mój?!” – spytalam szybko i rozglądalam się wokół, żeby Mu to szybko dać czego pragnie.
„Ciebie pragnę!” – wyszeptal Najdroższy patrząc we z ogniem w oczach.
Położyłam głowę na SERCU Najdroższego.
„Pragnę Cie…” – nie dokończyłam. Usłyszałam huk! Najdroższy mój zaczął pękać!!! Rozłamywac się!!! Przełamywac się na pół!!! Patrzyłam na to przestraszona! Z walącym sercem!!! Najdroższy tymczasem… Nie wiem jak to opisać, więc opiszę jak widziałam. Najdroższy mój otwieral się i stawał się jakby… bramą… Tak!!! Bramą do Samego Siebie!!! Weszłam przez Te Bramę… I od razu poczułam przytulenie… Przytulenie i ogromną bliskość! Znalazłam się na SERCU Maleńkiego mojego. Otulona Miłością. Najdroższy mój pochylal się nade mną z tkliwoscia bezdenna… Nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptal:
„Uszczęśliwilas Mnie, Maleńka Moja! Pros o co chcesz, a dam Ci. Czego pragniesz?”
„Pragnę kochać Cię bardziej i bardziej dzielić z Tobą Twoją Mękę, Najdroższy mój!!!”
Posmutnialam na myśl jak bardzo cierpi mój Maleńki. Pragnęlam z Nim.
Szybko i uśmiechnełam się do Niego radośnie. Od ucha do ucha! Najpiękniej jak potrafilam.
„Spełnie Twe pragnienia, Moja Słodka!”
„Dziękuję!!!”
Wciąż uśmiechałam się do Maleńkiego mojego. A ON patrzył we mnie z zachwytem i bliskością bez granic….

W DZIESIĄTYM NIEBIE!!!

Leżałam na ołtarzu Krzyża. Tańcząca bardzo leżałam. Najdroższy mój, Maleńki mój był przy mnie. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Patrzylam w Maleńkiego mojego zakochana do szaleństwa!
„Tylko Ty mnie rozumiesz, Najdroższy mój!”
„Tak Maleńka Moja!”
Dotknęłam Jego policzka i głaskalam go z czułością.
„Inni z dobrego serca czasem mówią że mnie rozumieją. Ale… jak inni ludzie mogą rozumieć co się wokół mnie i we mnie dzieje, skoro ja coraz częściej sama tego nie rozumiem?!”
Najdroższy mój zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i patrząc mi w oczy zapytał:
„A jesteś szczęśliwa, Najmilsza Moja?”
„Tak!”
„Mimo że jest Ci ciężko i mimo że nie rozumiesz?”
„Tak!”
„A dlaczego, Maleńka Moja?”
„W byciu szczęśliwym nie chodzi o to żeby mieć lekko, ani żeby rozumieć, tylko o to żeby wierzyć!”
I patrząc w oczy mojego Słodkiego dodałam:
„A ja Tobie wierzę! Obdarzyłeś mnie Łaską wiary i wierzę! TY jesteś Moim Szczęściem, Najdroższy mój! Ty jesteś moim Szczęściem!”
Najdroższy mój… nie wiem jak to opisać… Rozpostarł się cały nade mną… Otulił Sobą, otoczył… I patrzył we mnie Swymi dużymi pięknymi, łagodnymi oczami. I nagle z tych Cudnych oczu popłynely dwie osoby wielkie łzy… Patrzyłam w Najdroższego zdumiona… Serce walilo mi jak młotem!!! Patrzyłam… Ale Najdroższy mój nie był smutny, ani przygnębiony… Przeciwnie!!! Uśmiechal się do mnie promiennie! Promieniał cały uśmiechem!!!
Wziął mnie w objęcia w ramiona i wyszeptal z tkliwością niesamowitą:
„A Ty jesteś Moim SZCZĘŚCIEM, Maleńka Moja!!! Ty jesteś Moim!”
Nakarmił mnie Swoim Ciałem i dalej tulil do Siebie. Do SERCA Swego. I cały był Miłością!!! A ja Jego dzieciątkiem, Jego niemowlęciem byłam! Najdroższy mój tulil mnie, pieścil, całował. A ja byłam w siódmym niebie! Nie! W ósmym… dziewiątym… W dziesiątym niebie byłam!!!

IDENTYCZNE

Znalazłam się pod Krzyżem Najdroższego mojego. Maleńki wisiał na nim i cierpiał niezmiernie… Ogromnie… Patrzył we mnie, głęboko. Jego spojrzenie przenikalo mnie na wskroś. Spojrzenie Miłości! Stałam przed Nim. Na chwiejących się nogach. Jak pijana. Ale nie byłam pijana. Tylko bez sił. Chwiałam się na nogach bo nie miałam siły ustać. Siłą woli podeszłam do Najdroższego mojego i objęłam Go za szyję.
„Najdroższy mój…- wyszeptalam z trudem – Pragnę być podobną do Ciebie… Bardzo pragnę!!! Ale nie mam siły i trudno mi już wytrzymać…”
Najdroższy mój spojrzal we mnie z ogniem Miłości w oczach.
„Jesteś podobną do Mnie, Śliczna Moja! Mnie także brak sił i też trudno Mi wytrzymać. Jesteś bardzo do Mnie podobna!”
I Maleńki mój wziął moje poranione i obolałe serce i przytulił do SERCA Swego. Patrzyłam na oba tulące się do siebie serca i nie mogłam wyjść ze zdumienia… Moje serce było bardzo podobne do SERCA Najdroższego mojego!!! Było wprost identyczne!!! Wtulilam się w Maleńkiego mojego. Całkowicie! Tańczyliśmy bardzo!!!

Najdroższy mój siedział na ławeczce w morzu kwiatów. Trzymał mnie w objęciach i tulil do SERCA Swego. Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości. Promienial cały uśmiechem! Uśmiechałam się do Niego radośnie, szczęśliwa cała i zakochana na zabój! Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem.
„Jesteś do Mnie podobną, Maleńka Moja. A Ja jestem z Tobą. Zawsze! A gdy czasem wydaje Ci się, że Mnie przy Tobie nie ma, wtedy jestem najbliżej!”
„Wiem… Przepra….”- nie dokończyłam. Najdroższy zamknął mi usta pocalunkiem. Przerwał na chwile.
„Nie przepraszaj, Słodka Moja… Ja rozumiem!” – wyszeptal z ogniem Miłości w oczach. I dalej całował mnie jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje…

DUMNY

Byłam Leżałam na ołtarzu Krzyża. Tańcząca bardzo leżałam. Najdroższy mój, Maleńki mój pochylal się nade mną z czułością wielką i patrzył we mnie Swym cudnym pełnym miłości i bliskości spojrzeniem. Patrzyłam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Zachwycona i zamyślona…
„Wiesz, mój Najdroższy? – szepnęłam ni to do siebie, ni do Niego – zauważyłam że odkąd odrzuciłam bicze, odkąd stanęłam w prawdzie przed Tobą i przed samą sobą grzeszę mniej. Mniej i rzadziej Ciebie ranie…”
Maleńki mój zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal.
„Mniej ranisz i uszczęśliwiasz bardzo, Maleńka Moja!”
„Sama widzę. Grzech, który przedtem popełnialam często, który mnie dręczyl i ranił, od tamtej pory nie popełniam! Jak nożem uciąl! I nawet mnie specjalnie do niego nie kusi. A jeśli nawet to od razu przypominam sobie Ciebie ubiczowanego i decyzja ‚nie będę ranić!’ I pokusa znika natychmiast!”
„Tak Moja Śliczna! Jestem z Ciebie bardzo dumny!”
Dotknęłam Jego policzka i głaskalam go z czułością…
„Wszystko bym oddala, żeby nie ranić Cię wcale…”
Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i przytulił do SERCA Swego. Z czułością wielką mnie tulił…
„Zaufalas Prawdzie, stanęłas w PRAWDZIE. I Prawda Cię wyzwala. Jestem z Ciebie bardzo dumny, Maleńka Moja. I Ty też bądź!”
„Dobrze, Najdroższy mój!!!”
Maleńki mój patrzył we mnie z zachwytem i podziwem. Promieniał cały uśmiechem i bliskością bezgraniczna. Trwalam w Najdroższym moim!

GÓRA SKARBÓW

Leżałam na ołtarzu Krzyża. Najdroższy mój był przy mnie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca! Maleńki pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości. W pewnej chwili Najdroższy pochylił się jeszcze bardziej. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i patrzył mi w oczy głęboko. I ja patrzyłam Mu w oczy… Nagle zobaczyłam w nich wielką górę skarbów! Klejnoty, złoto, srebro, drogie kamieni, perły… Góra skarbów!!! Lśnila, jasniala, iskrzyla się…
„Ooooo… Ile skarbów…!!!” – wyszeptalam zdziwiona.
„To gora powstała z Twojego tańca, Maleńka Moja! Z Twojej ofiary cierpienia!” – wyszeptal Najdroższy z tkliwoscia.
„Oooo…”
„Co chcesz z nią zrobić?” – spytał Najdroższy uśmiechając się do mnie promiennie.
„Ja???!!”
„To Twoje skarby. Możesz z nimi zrobić co chcesz!” – w głosie Maleńkiego mojego słyszałam uśmiech.
Patrzyłam w oczy Najdroższego mojego i wciąż widziałam te górę skarbów….
„Rozdaj, proszę moim Dzieciom!” – szepnęłam do Najdroższego.
„Sama rozdaj, Moja Śliczna! To Twoje skarby! Ja Ci tylko mogę pomóc!”
„Sama?! Jak???!”
Na twarzy Najdroższego mojego pojawil się uśmiech piękniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. A przede mną pojawiły się moje Duchowe Dzieci. Najdroższy podawał mi skarby, a ja rozdawałam, rozdawałam, rozdawałam, rozdawałam… A góra skarbów zamiast maleć rosła i rosła…
„To dlatego, że podarowane dobro wraca do Ciebie podwojone!”- szepnął radośnie Najdroższy.
Poprosiłam Go, żeby rozdawał te skarby nie tylko moim Dzieciom, ale kazdemu kto ich potrzebuje.
A teraz tańcze bardzo. A góra skarbów rośnie i rośnie…

ZAZDROSNY O MNIE

Byłam w ramionach Najdroższego mojego, w objęciach Maleńkiego mojego leżałam. Najdroższy mój pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Promienial cały uśmiechem i zachwytem. Patrzyłam w Najdroższego z miłością i uwielbieniem. Uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Piękna Moja! Pragnę mieć Cię tylko dla Siebie! Jestem zazdrosnym o Ciebie! Nie chcę się Tobą dzielić z nikim innym!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem Miłości w oczach i cudnym uśmiechem.
„Ale przecież nie musisz się mną z nikim dzielić! Jestem Twoja! Tylko Twoja! Zawsze Twoja! Cała Two…”- nie dokończyłam. Najdroższy zamknął mi usta pocalunkiem. Pocałowal mnie jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje. Z czułością i słodyczą… Potem wyszeptal mi wprost do serca:
„Wiem. Chciałem tylko, żebyś wiedziała!”
Uśmiechnęłam się do Niego z wdzięcznością i zachwytem! Szczęśliwa ogromnie! Przylgnelam do Najdroższego mojego całą sobą. Sercem i duszą i cialem… A moje serce szeptalo do Niego:
„Potrzebuję Ciebie i Ciebie pragnę! Jak powietrza! Jak tlenu!!! Nie! Bardziej niż tlenu!!! Jesteś moim Życiem! Sercem moim jesteś!!! Niebem moim!!! Najdroższy, Maleńki mój!!! Najsliczniejszy!!! Najslodszy mój!!!!”
Najdroższy patrzył we mnie z uwielbieniem i ogniem Miłości w oczach. Tańczylismy bardzo!

W UFNOŚCI

Tańczylismy bardzo. Najdroższy mój, Maleńki mój i ja. Nad morzem kwiatów tańczylismy. Najdroższy mój obejmował mnie z tkliwoscia niesamowitą. I w tańcu prowadził. Tańczylismy po całej Swiatłości! Maleńki patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. Patrzylam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. A ON mnie co chwilę podrzucal do góry! Leciałam Wysoko, wysoko! Kręcilam piruety i lądowałam w ramionach Najdroższego mojego. Raz gdy mnie tak wysoko podrzucił i kręcilam piruety ze wszystkich stron napadły mnie jakieś stwory, lęki, strachy. Próbowały mnie zniszczyć, stłamsić, zatrzymać w tańcu! Próbowałam się bronić, i odpychac je od siebie. Ale nie dawałam rady…. W końcu wrzasnelam ostatkiem sił:
„W Imię Maleńkiego mojego rozkazuje: Idźcie precz ode mnie!!!! I nie wracajcie tu!!! W Imię Najdroższego mojego!!!!”
Nastała cisza jak makiem zasiał… Ja kręcilam piruety a potem wylądowałam bezpiecznie w ramionach Najdroższego mojego. Uśmiechal się do mnie cudnie. Ja jednak nie miałam sil. Całkowicie z sił opadłam. Najdroższy, Śliczny mój położył mnie w morzu kwiatów. I Sam pochylal się nade mną z Miłością bezgraniczna…
„Nie poddawaj się, Moja Słodka! Ja jestem z Tobą! Glowa do góry!”
„Maleńki mój, gdyby nie Ty, dawno bym się poddała, załamała. Ty jesteś moją Opoka i Twierdzą! Ufam Ci Maleńki mój!”
Najdroższy uśmiechnął się do mnie cudnie!!! Nakarmil mnie Swoim Ciałem i podał mi swoją dłoń. Pomógł mi wstać. I znów tańczylismy nad morzem kwiatów tańczylismy bardzo! W Miłości i bliskości bez granic!!! W ufności!!!

NAJSZCZĘŚLIWSZA POD SŁOŃCEM!

Byłam pod Krzyżem Najdroższego mojego. Najdroższy, Maleńki mój wisiał na nim i cierpiał niezmiernie… Wisiał z rozpostartymi szeroko ramionami jakby chciał przyciągnąć wszystkich do Siebie. Wisiał nagich, odarty ze wszystkiego… Objęłam Go z miłością i przytuliłam do siebie, do serca swego. Maleńki mój spojrzal mi w oczy z miłością. Głęboko w oczy, w serce… Przenikal mnie niemal fizycznie.
„Oblubienica musi być podobną do swego Oblubienca!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem Miłości w oczach.
„Oblubienica nie musi. Oblubienica pragnie być podobną do swego Oblubienca!”
„Pragnie?!” – głos Najdroższego rozlegal się szerokim echem.
„Pragnie!”
W jednej chwili znalazłam się na Krzyżu. Przybita do Krzyża. Przygwozdzone ręce i nogi. Nie mogłam zrobić żadnego ruchu. Wisiałam nieruchoma. Maleńki mój obejmował mnie z Miłością i tkliwoscia niesamowitą. Patrzył we z zachwytem. Dotykal delikatnie i z namaszczeniem wielkim mojego ciała i z czułością całował… I całowal… Nie broniłam Mu, nie broniłam Najdroższemu mojemu. Nie miałam sił. Ale nie chciałam się bronić. Byłam cała
JEGO i cała dla NIEGO. Mógł ze mną zrobić co chciał! A ON wciąż całował… Potem znów spojrzał w moje oczy i wyszeptal:
„Oblubienica musi być podobną do swego Oblubienca!”
„Nie musi. Pragnie! Bardzo! Bardzo! Bar…” – nie skończylam, Najdroższy mój zamknął mi usta pocalunkiem.
„Jesteś do Mnie podobną, Moja Śliczna! Bardzo podobną do swego Oblubienca jesteś!”
I znów całował moje obolałe i zmęczone ciało. Każdy mięsień, nerw, kosteczke. Pocałunek przy pocałunku. Pocałunek przy pocałunku… pocałunek przy pocałunku. W końcu mój Słodki zdjął mnie z Krzyża. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Z czułością i zachwytem we mnie patrzył. Promienny i piękny niezmiernie!
„Moja Śliczna! Słodka Moja! Umiłowana Pięknotka, Moja Mała… Maleńka Moja!” – szeptał z miłością, powagą i namaszczeniem wielkim.
Lezalam w ramionach Najdroższego mojego, w objęciach Maleńkiego mojego. Najszczęśliwsza pod słońcem!!!

SERCE DZIECKA

Spacerowaliśmy nad morzem kwiatów. Umiłowany, Najdroższy mój i ja. Zbliżylismy się do ławeczki. Ja jeszcze zatrzymałam się wąchając jakiegoś kwiatka, a Najdroższy usiadł na ławeczce. I czekał na mnie. Spojrzałam na Niego z miłością i uśmiechem. Zostawiłam kwiaty i śmiejąc się radośnie wskoczylam wprost na kolana Maleńkiego mojego! Najdroższy zaśmial się głośno, uszczęśliwiony bardzo! Objęłam Go za szyję i ucalowalam w policzek.
„Na Twoich kolankach najlepiej!” – wyszeptalam Mu wprost do ucha. Najdroższy mój rozpromieniony uśmiechem, patrzył we mnie z zachwytem.
„A wiesz, Maleńka Moja, kto jeszcze siedział u Mnie na kolanach?”
Nikt nie przychodził mi do głowy.
„Nie, Najdroższy mój!”
„A co mówi Pismo? Co można z niego wyczytać?” – spytal uśmiechając się do mnie cudnie.
„Siostra Marty, Maria siedziała u Twoich stóp… Jan położył głowę na SERCU Twoim. Ale kto siedział Ci na kolanach… Nie wiem!”
Maleńki spojrzał we mnie z wielką Miłością i czułością i objął mnie obiema rękami i tulil do Siebie mocno.
„Dziecię Moje Umiłowane!” – wyszeptal.
„Dziecię?! No jasne! Dzieci! Jest napisane że brałeś je w objęcia i błogosławiles! A skoro brałeś w objęcia, to na kolana też musiałeś brać! Może nawet same Ci wchodziły na kolana! Wdrapywaly się. Albo wskakiwaly!”
Uśmiechnęłam się do Najdroższego i On uśmiechał się do mnie promiennie.
” ‚Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa’, pamiętasz?”
Kiwnęłam głową twierdząco. A Najdroższy mówił dalej:
„Trzeba mieć serce dziecka, żeby wejść do Królestwa. Dziecko jeśli kocha, kocha całym sobą. Jeśli ufa, ufa całym sobą. Jeśli prosi, prosi całym sobą. Jeśli dziękuje, dziękuje całym sobą! Jeśli się cieszy, cieszy się całym sobą. Jeśli płacze, płacze całym sobą! A jeśli uśmiecha się, to też całym sobą! Są ludzie o dorosłych sercach. Ci trzymają się z dala ode Mnie, są nieufni, o sercach oziębłych i oschlych. Wydaje im się, że są samowystarczalni. Nie podchodzą do Mnie, bo uważają że nie wypada, albo że się nie godzi…”
„No! Gdybym ja patrzyła na to czy wypada, czy nie wypada, to bym na pewno Tobie na kolanka nie wskoczyla!” – zaśmiałam się wesoło.
„Bo masz serce dziecka, Maleńka Moja!” – wyszeptal Najdroższy z zachwytem.
„Dzieki Tobie, Najdroższy mój! Ty zabrales moje serce z kamienia i dałeś mi serce z ciała!”
Patrzylismy w siebie nawzajem z Miłością i zachwytem. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i dalej tulil do Siebie. A ja obsypywalam mojego Słodkiego Pięknisia pocałunkami.