Leżę w objęciach Jezusa tańcząca bardzo. Umiłowany mój tuli mnie do SERCA i patrzy we mnie ogniście. Poruszony i wzruszony cały. Uśmiecham się do Niego z wdzięcznością.
„Dziękuję! Cuuudnie było…”
Jezus uśmiecha się do mnie z czułością. Zbliża Swą twarz do mojej twarzy i szepcze żarliwie:
„Za co dziękujesz, maleńka Moja? Za normalność? Za to, że było normalnie?”
„Tak…”
Zamyślam się… Mój bratanek już kiedyś mi mówił, że cieszę się, że zachwycam się tym co powinno być normalnością. Właśnie, powinno być… Jestem już starsza, doświadczona przez życie. I jak patrzę wstecz, byłam traktowana przez zdrowych różnie. Częściej gorzej niż lepiej. Może dlatego tak dziwi, cieszy i zachwyca mnie właśnie normalność. Empatia, zainteresowanie moimi potrzebami, a czasem i zachciankami. Wspólny śmiech… Normalność…
Tańczymy bardzo w miłości i intymności bez granic. Ciągle tańczymy!
NORMALNOŚĆ
Category: Uncategorized