NA CHWAŁĘ BOGA OJCA!

Wpatrywałam się w Ukochanego. Rano na Mszy św. przyjęłam Jego Ciało do serca. Teraz w Niego patrzyłam.
„Ukochany! Żyjesz we mnie!”
„Tak, Mój Promyku. Jesteś Moim Tabernakulum. Odpoczywam w Tobie”.
„Taka jestem szczęśliwa! Bardzo się cieszę! Chcę być Twoim odpocznieniem…!”
Patrzył jasny i promienny.
„Tańczę, Panie!”
Patrzył uśmiechnięty.
„Uwielbiasz Mnie swoim tańcem!”
Za chwilę spytał:
„Mogę Cię Perełko prosić do tańca? Pragnę tańczyć z Tobą!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Panie Jezu, proszę, nie pytaj mnie o sprawy oczywiste! Jasne, że możesz!”
I porwał mnie do tańca! Wirowaliśmy razem!
„Jaki to taniec?” – spytałam.
„Niebiański! Na chwałę Boga Ojca”.
Wciąż tańczymy! On mnie trzyma w swych silnych ramionach!