DOBRY I PIĘKNY

Patrzyłam… i On we mnie patrzył.
„Wpatruję się w Dobrego i Pięknego. W Pięknego i Dobrego Pasterza mojego!”
„Wpatruję się w piękną Moją!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. On promienny i świetlisty, i ja… rozpromieniona. W Jego świetle i Miłości.
„Jesteś moim Panem, Oblubieńcem, moją miłością, moją radością i szczęściem! Życiem moim jesteś. Tlenem, powietrzem!”
„Tyś Moja na wieczność!”
„Twoja, na wieczność!”
Patrzył płomiennie.
„Nie mam nic. Ale mam Ciebie! Więc mam wszystko!” – szepnęłam.
Uśmiechał się do mnie… słodko.
„Takie modlitwy sprawiają Mi radość, Promyku! I takich modlitw wysłuchuję!”