BO CIĘ KOCHAM!

„Już jestem, Ukochany. Już jestem. Robiłam coś…”
Uśmiechał się do mnie promiennie.
„W tym co robiłaś, Promyczku, też byłaś przy Mnie. Robiłaś to ze względu na Mnie, prawda?”
„Tak, bo Cię kocham!”
Patrzył… zachwycony…
„Jaka Ty podobna do Mnie!”
Patrzyłam…
„Chcę być podobna do Ciebie!”
Po chwili dodałam:
„Zresztą każdy by na moim miejscu zrobiłby…”
Patrzył we mnie poważnie.
„Wierz Mi, Mój Promyku, nie każdy”.
Patrzyłam… smutno.