AŻ SSIE…

Krótko.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie jasno, czule, promiennie…
„Ukochany!”
„Perełko Moja maleńka!”
„Tańczymy!”
„Tańczymy!”
Patrzył… Zanurzał mnie w Sobie… Patrzył taki łagodny, pokorny i cichy.
Pomyślałam, tej łagodności, pokory i cichości bardzo mi  brakuje. Chciałam Go prosić, żeby mi pomógł…
On jednak patrzył… Przenikliwie… tęsknie. Jego spojrzenie przenikało mnie na wskroś. Przeszywało mnie.
„Pragnę Cię, Promyku!”
„I ja Ciebie… bardzo. Aż mnie ssie… serce…”
Patrzyłam. I tęskniłam.