WIDZI

Krótko, bo tańczę bardzo.

„Pięknie tańczysz, Mój Promyczku”.
„Tańczę jak potrafię. A jeśli pięknie to dzięki Tobie!”
Patrzył… dziwnie.
„Promyczku, pięknie tańczysz, uwierz!”
„Kiedy ja czuję, że nic nie robię. Cierpię tylko…”
„Właśnie! Ty czujesz, a JA widzę. Kto jest bardziej wiarygodny?”
Byłam rozbrojona!
„Ty!”
Patrzył promienny. Uśmiechałam się do Niego.

Jakiś czas potem:
„Przyszłam jeszcze posiedzieć. Uwielbiam w Ciebie patrzeć”.
„Ten, w Którego patrzysz, kocha Cię i tańczy z Tobą!”
„I widzi”.
„Widzi!