DOBRY PASTERZ

Zmęczona jestem, ale może choć troszkę spróbuję.

„Ty mój Pasterz, ja owca Twoja!”
Patrzył we mnie czule bardzo…
„Znasz Mój Głos”.
„Poznaję… Uczysz mnie rozpoznawać Twój Głos”.
Patrzyłam w mojego Pasterza. W Dobrego Pasterza.
„Niesiesz Swoją małą, chorą owieczkę na Swych ramionach…”
Patrzył we mnie…
„Choroba ciała jest niczym wobec choroby duszy, Promyczku”.
„Tak… Kiedyś moja dusza też była chora. Uzdrowiłeś ją. Miłością!”
Patrzył we mnie. Mój Dobry Pasterz.