W JEGO RĘKACH

Wpatrywałam się w Umiłowanego, a On we mnie patrzył…
„Jak bardzo TY mnie kochasz! Jak bardzo!”
Patrzył płomiennie, a ja szeptałam:
„Tyle mi dajesz!”
„Komu ufam, temu daję, Promyczku”.
Zdumiałam się. On mi ufa…
On nie  patrząc na moje zdumienie, szeptał mi do serca:
„I Ty MI ufasz”.
„Ufam”.
Ucałowałam Go.
Patrzyłam Mu w oczy, On patrzył w moje z… zachwytem.
„Tyś Moja!”
„Twoja! A Ty mój!”
„Twój!”
Jestem jak niemowlę w Jego Rękach.