MOJE NIEBO

Obudziłam się w ramionach Umiłowanego mojego. Pochylal się nade mną z tkliwościa ogromną. I tulil do SERCA Swego. Otworzyłam oczy i uśmiechnęłam​ się do Umiłowanego a On nakarmil mnie Swoim Ciałem i rozpromieniony zapytał:
„Odpoczelas Perełko? ”
„Tak, dziękuję, Ukochany. Troszkę odpoczelam”.
„Niedługo odpoczniesz bardziej.”
„Dziękuję. Na razie wystarczy.”
Uśmiechałam się do Umiłowanego a On Uśmiechał się do mnie.
„Wiesz, Ukochany. Kiedyś​ słyszałam od jednego księdza, ze 'wieczny odpoczynek’ to nie do końca prawda. Mówił, że Tam jest wieczna balanga (tu roześmialam się serdecznie, Ukochany też), wieczne szaleństwo, bal na Twoją cześć! I że Tam jazda się dopiero zacznie!”
„Gdybyś teraz zobaczyła Niebo to zapewniam Cię, ze nie chciałabyś wrócić!”
„Wytrzymam jakos, poczekam – zaśmiałam się – a jak Tam jest?”
Umiłowany patrzył we mnie Swym cudnym Spojrzeniem…
„Tego nie można opisać ludzkimi słowami, Perełko…”
„Aż tak pięknie…?”
„Bardziej!”
I patrzył na mnie tak dziwnie… tak cudnie…
„I Ty piękna jesteś Perełko. Leżysz tańcząca w ciemności i uśmiechasz się rozmyślając o Niebie.”
„No patrz!!! – zaśmiałam się z udawana złościa – A TEN znowu o mnie!!!”
Ukochany pocałował mnie w czoło. Uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Bo Ty jesteś Moim Niebem, Perełko.”
Leżałam tańczaca, w ciemności. I uśmiechałam się rozmyślając o moim Niebie. O Umiłowanym moim.