BYĆ BLIŻEJ

Dziś zaczynam tam gdzie wczoraj skończyłam.
Leżałam tańcząca w altance na kwiatowej kanapie. Umiłowany cały pochylony nade mną z czułością i tkliwościa bezgraniczną…. Obsypywal mnie pocałunkami. Całował i całowal. Deszcz pocałunków spływał na moje serce i duszę. Na całą mnie… Ulewa pocałunków!!! A tańcząca. Ale oszołomiona, obezwładniona Miłością!
„’Ukochany mój… Umiłowany…”
Czułam się dziwnie… Umiłowany łamał wszystkie moje dotychczasowe przyzwyczajenia, stereotypy, zmienial moje myślenie.
Umiłowany wziął mnie na ręce i przytulił do SERCA Swego.
„Zmęczyłem Cię, Perełko…? Przestraszyłem? Przepraszam!!”. wyszeptał z czułością.
'”Nie Umiłowany. Nie…”
„Gardzisz Moimi Darami. Pozwól Mi więc chociaż obdarzać Cię pocałunkami Moimi.”
” Umiłowany… zbieram Twoje pocałunki i pragnę ich. Tylko… Po prostu nie wiedziałam, ze… że można być z Bogiem tak blisko… Ze Bóg może być tak blisko. Tak bliski…” – uśmiechnęłam się do Umiłowanego radośnie
Ukochany uśmiechnął się do mnie promiennie.
„To jeszcze nic, Perełko Moja! Mogę być jeszcze bliżej.”
„Jeszcze bliżej???” – zdumialam się.
„Tak. Jeśli tylko zechcesz, jeśli zapragniesz​, Perełko!”
„Pragnę! Tylko…”
Umiłowany przytullil mnie mocno do Siebie… Mocno.
„Wiem, Perło, wiem. Pomału. Wszystko w swoim czasie.”
„Dziękuję Ukochany!!”
Umiłowany patrzył we mnie Swym cudnym Spojrzeniem dziwnym Spojrzeniem. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptał:
„Uszczęśliwiasz Mnie bardzo Perełko!”
„Uszczęśliwiam?! Myślałam że Cię zawiodłam… Czym Cię uszczęśliwiam Umiłowany?”
„Uszczęśliwiasz Mnie prostotą​, uszczęśliwiasz Mnie Perełko szczerościa, tym że jesteś,​ ze pragniesz Mnie tylko. Ze tańczysz dla Mnie. Twoja miłość Mnie uszczęśliwia.”
Patrzył mi prosto w oczy. I ja w Jego oczy patrzyłam. Z uśmiechem tańcem i uwielbieniem. Moim szczęściem jest uszczęśliwiać Umiłowanego. I pragnę być bliżej. Jeszcze bliżej… NIEGO.